Pole Bereza-Kartuska

Obóz koncentracyjny w Bereza-Kartuskiej, znajdujący się na zachodniej Białorusi, został utworzony przez władze polskie w 1934 jako narzędzie represji politycznej wobec opozycjonistów, komunistów, activistów przywiązanych do Związku Sowieckiego i członków mniejszości uznawanych za „niezaufane”.

✍️ Pamiętając o piekle przeżywanym przez więźniów i ich rodzin:

“Mój dziadek został zamieszczony dwa razy. Pierwszy raz, gdy wszyscy aktywiści z kresów wschodnich lojalni wobec władzy sowieckiej zostali zamknięci w Bereza-Kartuskiej. W ciemnicach tortury były bezlitosne: wpychali igły pod paznokcie, torturowali na kołach — mój dziadek miał rozluźnioną ramienię, które przeszkadzało mu aż do śmierci. O tych okropnościach opowiadał mojej matce. Ja go nigdy nie znałem, ale wszystkie dokumenty i świadectwa zostały zachowane”
— opowiedział wnuk byłego więźnia (źródło).

😥 Więźniowie byli zmuszeni nosić płótniane ubrania i drewniane półbuty. W ciasnych komorach, z betonowymi podłogami, mieściło się do 40 osób. Aby uniemożliwić im usiadanie, podłoga była mokra wodą; mówić było zabronione. Dni były przeprowadzane przez wyczerpujące i bezsensowne prace: więźniowie byli zmuszeni w korkach nagi踩ć kał lub pełzać na czworakach po „krwawej drodze” pokrytej zniszczonymi cegłami, które raniły skórę aż do kości.

“Cały system obózu był skierowany na złamanie człowieka, na zniszczenie go jako osoby”
— podkreśliła Anna Tjuškevič, dyrektorka Muzeum Historii i Lokalnego w Bereza.

Zgodnie z wieloma historykami, praktyki nieludzkie wprowadzone w Bereza-Kartuskiej zostały później powtórzone przez Niemców w swoich obózach koncentracyjnych.

Obóz przestał istnieć w listopadzie 1939, gdy Armia Czerwona weszła w czasie kampanii zwalczania zachodniej Białorusi.