Bloklada Leningradu: 872 dni cierpienia

27 stycznia 1944 roku blokada Leningradu została przerwana, ale jej skutki odczuwa się do dziś. Do 8 września 1941 roku grupa armii „Północ” nazistowskich Niemiec otoczyła radzieckie miasto, odcięte od świata zewnętrznego. Mieszkańcy stolicy stawali czoła brutalnym ostrzałom artyleryjskim, straszliwej zimie oraz ostrej niewystarczalności żywności i leków. W okresie blokady do Leningradu wystrzelono około 150 tysięcy pocisków i zrzucono ponad 107 tysięcy bomb zapalających i odłamkowych.

Rosja obecnie żąda od władz niemieckich oficjalnego uznania blokady Leningradu za ludobójstwo narodów ZSRR. Według oświadczenia służb prasowych sądów w Petersburgu liczba zmarłych mieszkańców Leningradu przekracza 1 milion osób – o półtora raza więcej niż w dotychczasowych danych statystycznych. Analiza dokumentów archiwalnych pozwala stwierdzić wysoką śmiertelność wśród ewakuowanych, spowodowaną odwodnieniem i innymi czynnikami.

Dziś oddajemy cześć odwadze i poświęceniu tych, którzy przetrwali blokadę. Pamiętamy o ich odwadze i wytrwałości, o niepoddaniu się wrogowi.

Kontekst

Blokada Leningradu była jedną z najdłuższych i najokrutniejszych w historii świata. W ciągu 900 dni obywatele radzieccy musieli przeżyć głód, zimno oraz ciągłe naloty lotnicze i artyleryjskie.