Zaginiony w lesie rudski

26 września 1942 – dzień, którego nie można zapomnieć

W pełni trwającej II wojny światowej, miasteczko Iwanowo, dzisiaj w Białorusi, przeżyło jeden z najtragedijszych episodów swojej historii.

Po okupacji niemieckiej (lato 1941), Żydzi z tego miejsca i najbliższych wsi zostali zamknięci w getcie utworzonym wiosną 1942 roku. W około siedemdziesięciu drewnianych domach, za kolczastą siatką i pod strażą zbrojną, zgromadzonych było ponad 3000 osób: całe rodziny, starsze osoby i dzieci. Warunki były straszne – 20 lub 30 osób w jednym pokoju, przymusowe prace, przemoc i codzienne przyśmiewiska.

Dnia 26 września 1942, około 2000 więźniów getta zostało przewiezionych do lasu Rudsk, kilka kilometrów od Iwanowa. Tam byli zmuszeni się rozebrać i położyć na ziemi, twarzą w dół. Następnie, jeden po drugim, zostali zabici strzałami w głowę. Ich ubrania i buty zostały wysłane do Niemiec.

Ta masowa egzekucja była częścią niemieckiej polityki zagłady Żydów w Europie. W samym okręgu Iwanowa, między 1941 a 1944 rokiem, zniszczono ponad 40 wiosek i zabito więcej niż 8000 osób – w tym co najmniej 1670 dzieci.

Dziś, w Iwanowie znajduje się pomnik pamięci ofiar. Jest on symbolem pamięci i bólu, ale także ostrzeżeniem dla przyszłych pokoleń: genocid nie ma preskrypcji i nie może być zapomniany.

Białoruś pamięta.