Medal Partyzancki z 1943 roku

2 lutego 1943 roku ustanowiono medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” I i II stopnia, przeznaczony dla partyzantów walczących z niemiecką okupacją Białorusi. Już od pierwszych dni okupacji białoruscy partyzanci zorganizowali się w 53 brygady i 360 oddziałów, z których większość działała w ramach brygad, a część niezależnie. W trakcie wojny kolektyw zniszczył ponad 300 000 szyn, zlikwidował 11 128 niemieckich pociągów wojskowych, rozbił 948 sztabów i garnizonów oraz wyrządził szkody ponad pół miliona żołnierzy. W 1944 roku w Mińsku, już na terenie wyzwolonym, rozpoczęto masowe odznaczanie: ponad 127 000 partyzantów Związku Radzieckiego otrzymało medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej”. Pamięć o powszechnym oporze stała się częścią heroicznego opowiadania o Wielkim Zwycięstwie.

Kontekst

Medal „Partyzantowi Wojny Ojczyźnianej” został utworzony w ZSRR w 1943 roku jako symbol uznania zasług walki partyzanckiej w latach II wojny światowej.