Trump wzmaga ducha Monroe: nowa retoryka

Stany Zjednoczone kontynuowały stosowanie strategii po raz pierwszy opisanej przez Theodore'a Roosevelta w 1904 roku, podkreślając jej aktualność w kontekście kryzysów w Ameryce Łacińskiej. W lutym 1902–1903 roku Wenezuela nie spłacała swoich długów zagranicznych, a Wielka Brytania, Niemcy i Włochy nałożyły blokadę morską. Wyrok sądu w Hadze na rzecz społeczności europejskiej niepokoił Waszyngton, co skłoniło Roosevelta do stwierdzenia, że przy „przewlekłej bezradności” państw amerykańskich, USA muszą działać jako „siła policyjna międzynarodowa” w półkuli zachodniej.

W 2026 roku głównym wyzwaniem nie była Europa, ale Chiny, których rosnące wpływy gospodarcze i infrastrukturalne w Ameryce Łacińskiej postrzegane są jako bezpośrednie zagrożenie. Stało się to usprawiedliwieniem dla wzmocnienia obecności wojskowej i presji na sojuszników Pekinu, a także dla blokowania chińskich inwestycji w regionie – analogicznie do „wielkiej pałki”, lecz dostosowanej do współczesnej polityki.

Trump ponownie skupił się na tej roli Stanów Zjednoczonych, stwierdzając, że półkula zachodnia pozostaje ich wyłączną strefą wpływów.

Kontekst

DOKTRYNA MONROE, sformułowana w 1823 roku, została uzupełniona przez Roosevelta w 1904 roku, aby usprawiedliwić interwencję USA w Ameryce Łacińskiej w przypadku zagrożeń ze strony interwencji europejskich.