homunculus ligneus фатографа раброва

юрый раброў гісторыка-культурны музей-запаведнік „заслаўе“ віцебскі абласны метадычны цэнтр народнай творчасці пры падтрымцы мемарыяльнага музея-майстэрні заіра азгура, філіяла музея гісторыі горада мінска homunculus ligneus фатографа раброва у калейцы навукова-даследчых праектаў „этнаграфіка рэчавіду“ …аднойчы я ездзіў у экспедыцыі віцебскага абласнога метадычнага цэнтра народнай творчасці. там тады была людміла вакар — кіраўніца праекта „insita“, гэта значыць „наіўнае мастацтва“… у заслаўі прадстаўленыя некаторыя фатаграфіі тых экспедыцый юрый раброў homunculus ligneus — з лаціны „драўляны чалавечак“… невялічкі выставачны праект, аўтарамі і арганізатарамі якога мы ўсе з’яўляемся — заслаўскі запаведнік, віцебскі цэнтр народнай творчасці, музей азгура з музеем гісторыі мінска дый сам фатограф раброў… звычайна арганізатарамі такіх праектаў выступаюць пэўныя арганізацыі — музеі, галерэі, даследчыя цэнтры, — якія толькі абазначаюць героя праекта ў афішы. а тут і сам герой стаў адным з „фармальных“ аўтараў-куратараў. і гэта не проста так… юры раброў не толькі калісьці сфатаграфаваў, а мы цяпер маем выставіць ягоныя работы на агляд. не… юры раброў сам адбіраў, асэнсоўваў і інтэрпрэтаваў не толькі фотагерояў , але і стварыў свой асобны сусвет з ужо гатовых — калісь зробленых, а цяпер да часу прыхаваных у архіў, — фатаграфій. ён рэальны аўтар праекту, а не проста яго статычны герой… аўтар праекта пра беларускага homunculus’ а ligneus’ а — драўлянага чалавечка… шмат гадоў фатографам ён ездзіў у экспедыцыі разам з віцебскім абласным метадычным цэнтрам па дарогах колішняга віленскага краю ды полацкай зямлі, сяння аб’яднаных у віцебскую вобласць, ды фатаграфаваў… фатаграфаваў ды збіраў аповеды — фотааповеды пра свае дзівосныя сустрэчы з аўтарамі безыменных шэдэўраў: „…якія ў сваёй творчасці і ў сваім жыцці адбілі хрысціянскія матывы — ад дзяцінства ды ад школы…“ . фатаграфаваў шалёна — бы ў забыцці хапаў тыя бліскаўкі прыгажосці, што яшчэ можна было схапіць ды захаваць на цэлулоіднай стужцы ды, пазней, на дыгітальную матрыцу свайго фотаапарату… хапаў тыя бліскаўкі ды збіраў іх у свой асабісты новы сусвет — сусвет таго самага драўлянага чалавечка, што жыве ў сэрцы кожнай беларускай душы… у тым беларускім космасе, дзе атабарыўся homunculus ligneus , жывуць і нашая разьбяная спадчына, і маляваныя дываны, дый беларуская саломка тут жыве… шмат багацця нашага краю тут… а таксама тут жывуць і шчырыя руплівыя майстры, якія стваралі цуды з дрэва, на палатне, з саломкі… пакуль фатограф раброў ствараў свой архіў космасу homunculus’а ligneus’ а, рупліўцы з віцебскага цэнтра народнай творчасці збіралі той скарб — тое драўлянае золата, тыя перліны на палатне ды саламяныя бліскаўкі сонечных праменьчыкаў, якія можна пабачыць на выставе. шмат гадоў у цэнтры не проста захоўвалі скарб — яны яго вывучаюць, выстаўляюць, папулярызуюць ды перадаюць сакральныя веды пра беларускія самабытныя традыцыі. аддана ды з любоўю да сваёй працы. бо праца тая для цэнтру і ўсіх ягоных супрацоўнікаў — не фармальны абавязак, а покліч душы… увесь той плён шматгадовай адданасці справе можна пабачыць на выставе. выставе касмічнай… але ж космас той — ад зямлі не адарваны. ён — і ёсць тая родная зямля, па якой з радаснай усмешкай божага чалавека і сяння крочыць фатограф раброў. крочыць ды шчоўкае кадры на свой фотаапарат… раброў юрый (георгій) пятровіч нарадзіўся ў віцебску ў 1962. вучыўся ў знакамітай школе № 3. займаўся ў літаратурна-драматычным гуртку і музычнай школе. пасля заканчэння школы з 1980 па 1983 год служыў у вмф на паўночным флоце. навучаўся ў політэхнічным тэхнікуме і прафесійна-тэхнічным вучылішчы. фатограф. яго настаўнікамі былі: аляксандр глебаў (вучань кінарэжысёра рамана кармена), фатограф юрый рост, josef koudelka (magnum), janush fogler (warszawa) і многія мастакі, архітэктары, музыкі і людзі мастацтва. з 1989 — журналіст у абласной газеце „віцебскі кур’ер“. з 1992 — супрацоўнік institute for democracy in eastern europe (idee). з 1994 — супрацоўнік фотаагенцтва sipa-press. у 1996 браў удзел у здымках рэпартажаў пра разбураныя храмы для альманаха усерасійскага таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры „помнікі бацькаўшчыны“. у 1998 рукапакладзены ў дыяканы. у 2000 рукапакладзены ў святары. навучаўся ў віцебскай духоўнай вучэльні і смаленскай духоўнай семінарыі. з 2001 — настаяцель бальнічнага храма іконы божай маці „асвячэнне“. у 2014 па хваробе выйшаў за штат. цяпер служыць на прыходах віцебскай епархіі