Jedno z najbardziej uderzających dworów szlacheckich w białoruskim Polesiu, majątek Skirmuntów w Mołodowie opowiada historię niezwykłej dynastii, która przez dwa stulecia kształtowała życie gospodarcze, kulturowe i polityczne regionu. Wielki pałac neoklasycystyczny — z ośmioma portykami w stylu doryckim, białymi ścianami i luksusowym wnętrzem wypełnionym francuską meblami i obrazami — został tragicznie zniszczony podczas II wojny światowej, a jego pozostałości rozebrali mieszkańcy wsi odbudowujący się po wojnie. Dziś przetrwała jedynie elegancka kaplica rodzinna — mauzoleum w formie rotundy wybudowane w latach 1905–1907, z odnowioną kopułą, lecz pustym wnętrzem, stojące jako cichy świadek dawnej świetności. Osiem kilometrów dalej, w Połeczu, przetrwały ceglane budynki fabryczne i zarosły park z XIX wieku z rzadkimi egzotycznymi drzewami, przypominające o tym, co kiedyś nazywano "Liverpool na rzece Jacełdzie".

Rodzina Skirmuntów nabyła majątki w Mołodowie i Połeczu od rodziny Ogińskich pod koniec XVIII wieku. Pierwszy skromny kamienisty dwór (1795) z 13 pokojami wkrótce zastąpił większy pałac neoklasycystyczny — jednopiętrowy budynek na podwyższonej kondygnacji piwnicznej, zdobiony ośmioma portykami w stylu doryckim, białymi ścianami i herbem rodowym na szczytach. Wewnątrz: meble francuskie z XVIII wieku, obrazy, obszerna biblioteka oraz sale reprezentacyjne o tematyce łowieckiej.

Najniezwyklejszy rozdział rodziny został napisany w Połeczu, gdzie Aleksander Skirmunt założył w 1830 roku jedną z pierwszych cukrowni w regionie i opatentował innowacyjny parowy aparat do odparowywania — pierwszy patent w historii przyznany białoruskiemu wynalazcy przez Imperium Rosyjskie. Jego manufaktura zatrudniała ponad 400 pracowników i przyniosła majątkowi przydomek "Liverpool na rzece Jacełdzie". Co godne uwagi dla tamtych czasów, Skirmunt budował mieszkania dla robotników, zapewniał darmowe posiłki, opiekę medyczną i edukację dla dzieci pracowników.

Roman Skirmunt, następca pokolenia, stał się wizjonerem politycznym. Jako poseł do Dumy Państwowej, opowiadał się za reformą agrarną i zaproponował koncepcję "Krajewosti" — ideę tożsamości regionalnej łączącej wszystkie narody wokół wspólnej przynależności terytorialnej, a nie etnicznego nacjonalizmu. W 1917 roku przewodniczył Białoruskiemu Komitetowi Narodowemu dążącemu do autonomii. Pamięć lokalna zachowała go jako "dobrego pana", który dostarczał zboże w czasie niedoborów, sprzedawał ziemię ubogim rolnikom po niskich cenach i rozmawiał z ludźmi jak równy z równym, używając lokalnego dialektu.

W 1939 roku, po radzieckiej okupacji, Roman Skirmunt został rozstrzelany w wieku 71 lat. Według lokalnej legendy odmówił obrócenia się plecami do plutonu egzekucyjnego, mówiąc: "Nigdy nie odwracałem się plecami od ludzi."

Przetrwała kaplica rodzinna (mauzoleum w formie rotundy, 1905–1907) — jedyny architektoniczny ślad po majątku, z odnowioną kopułą, lecz pustym wnętrzem. W pobliżu, w Połeczu (8 km): ceglane budynki fabryczne, dziś zakład produkujący skrobię ziemniaczaną, wciąż stojące z czasów przemysłowych Skirmuntów. Zarosły park z XIX wieku z rzadkimi gatunkami egzotycznych drzew, w tym cyprysem bagnistym i drzewem tulipanowym kwitnącym na żółto. Skromny grób Romana Skirmunta na skraju parku.